نگران‌كننده بود ، ولى جعفر بن ابىطالب مسئوليت سخن در مجلس نجاشى را به‌عهده گرفت و به آنان آرامش داد . جعفر پس از ورود به مجلس نجاشى چنين گفت : ما مردمى نادان بوديم كه بت‌ها را پرستيده و مردار مىخورديم و از كارهاى زشت و ناپسند اجتناب نداشتيم و با خويشاوندان خود به‌نيكى رفتار نكرده و به همسايگان نيز رحم نمىكرديم . قدرتمندان ما بيچارگان را غارت مىكردند ، تا اينكه خداوند پيامبرى را براى ما برگزيد كه حسب و نسب و سابقه‌اش براى ما مشخص و پاكى او شهرهء همگان بود . او ما را به توحيد و عبادت خدا و ترك پرستش بت‌ها دعوت فرمود و به صداقت در گفتار و حفظ امانت و نيكى به خويشاوندان و احترام به همسايگان و دورى از محرمات و اجتناب از خون‌ريزى امر فرمود و از گفتار زشت و خوردن مال يتيم و تهمت به زنان پاكدامن نهى كرد و نيز به ما امر فرمود كه تنها خداى يكتا را بپرستيم و براى او شريك قرار ندهيم و به نماز و روزه و زكات و . . . پايبند باشيم . ما نيز او را تصديق نموده و به او ايمان آورديم ؛ تعاليم او را گردن نهاديم و تنها خداى واحد را پرستيديم . آنچه براى ما مباح دانست ، ما نيز مباح دانسته و آنچه حرام ساخت ، حرام پنداشتيم . به‌دليل اين اعمال انسانى ، مردم ما برضد ما قيام نمودند و ما را مورد شكنجه قرار دادند و از دين خود بازداشتند تا ديگربار ما را به عبادت بت‌ها بكشانند و مانند گذشته پليدىها را حلال بدانيم . هنگامى كه قوم ما بر ما ستم روا داشتند و بر ما تنگ گرفتند و بين ما و آيين ما مانع ايجاد كردند ، به كشور شما پناه آورديم ، به اين اميد كه در جوار شما به ما ستم نشود . نجاشى پرسيد : آيا از آنچه پيامبرتان آورده ، چيزى با خوددارى ؟ جعفر گفت : آرى . نجاشى گفت : برايم بخوان . جعفر نيز به‌مناسبت مجلسى كه همهء افراد آن مسيحى بودند ، آيات سورهء مريم را قرائت كرد . در اين سوره حكايت زكرياى پيامبر و فرزندخواستن او در دوران پيرى ، استجابت دعايش و بشارت داده شدنش به يحيى ، سرگذشت مريم و باردار شدنش به عيسى ، سخنان عيسى ( ع ) در اوايل تولد و پيامبرى او از همان زمان كودكى و تعاليم الهى او ، آمده است . قرائت اين بخش از سورهء مريم موجى از شادى و سرور به مجلسيان و شخص نجاشى بخشيد ؛ بدان‌گونه كه شاه حبشه و همهء علماى مسيحى حاضر در مجلس ، اشك شادى مىريختند . نجاشى گفت : به خدا قسم اين آيات با آنچه بر موسى و عيسى ( عليهما السلام ) نازل شده ،